او در گفتوگو با ستاد برگزاری این رویداد با اشاره به برگزاری چنین رویدادی گفت: «به نظر من، این حرکت، حرکتی مثبت و جدید است. تا پیش از این، نمونه مشابهی به این شکل نداشتهایم که سرمایهگذاران و ارائهدهندگان پروژه همزمان در یک فضا گرد هم بیایند. این اتفاق، اتفاق تازهای است و امیدوارم که خروجیهای خوبی نیز به همراه داشته باشد. بهطور سنتی، روند تولید همواره به این شکل بوده است که فراخوانی منتشر میشد، فیلمنامه ارائه و سپس فرآیند تصویب طی میشد. حداقل در ایران، این روال سالها به همین شکل ادامه داشته است. با این حال، مسئله پیچینگ میتواند به شکل مؤثری به جذب سرمایهگذاری خصوصی کمک کند و بدون تردید در توسعه صنعت انیمیشن نیز نقش مهمی خواهد داشت. به نظر من، این اتفاق، اتفاقی جالب و قابل توجه است و حتی اگر به ۵۰ درصد از اهداف خود نیز برسد، میتوان آن را موفق ارزیابی کرد.»
او با بیان اینکه سرمایهگذاری خصوصی زمانی وارد یک حوزه میشود که توجیه اقتصادی وجود داشته باشد، درباره به نتیجه رسیدن چنین رویدادی توضیح داد: «این یک اصل بسیار ساده در تجارت و کسبوکار است. در بسیاری از نقاط جهان، بهویژه خارج از کشورهایی مانند آمریکا یا ژاپن، که شرایط متفاوتی دارند، حمایتهای دولتی و شبهدولتی از انیمیشن کوتاه امری رایج است. در کشورهای اروپایی و کانادا، بنیادها و نهادهای متعددی وجود دارند که از تولید انیمیشن کوتاه و جشنوارهای حمایت میکنند. این موضوع نهتنها ایراد محسوب نمیشود، بلکه بخشی طبیعی از ساختار فرهنگی این کشورهاست.»
این فیلمساز انیمیشن با تاکید براینکه وضعیت آثار کوتاه پویانمایی در سالهای اخیر بهبود یافته است، اشاره کرد: «با وجود جوایز نقدی، حق پخش و برخی حمایتهای مالی، نوعی تجارت کوچک در این حوزه شکل گرفته، وضعیت تولید فیلم کوتاه بهبود پیدا کرده. به این معنا که الزاماً نیازی نیست فیلمساز تمام زندگی خود را از بودجه یک پروژه تأمین کند، بلکه میتواند از موفقیتهای پس از تولید، جوایز و نمایشهای بینالمللی، به درآمدی برسد و آن را صرف پروژه بعدی کند. نکته مهم این است که حمایت دولتی و شبهدولتی از انیمیشن کوتاه، در سراسر جهان وجود دارد و امری ناپسند یا غیرعادی نیست. انیمیشن کوتاه جشنوارهای، اگرچه قابلیت ایجاد گردش مالی دارد، اما هدف اصلی آن الزاماً تجارت نیست. این وضعیت را میتوان با ساخت یک پارک شهری مقایسه کرد؛ پارکی که الزاماً برای سودآوری ساخته نمیشود، بلکه برای ارتقای کیفیت زندگی، حال روحی مردم و فضای زیستی یک محله ایجاد میشود.»
عابدی ادامه داد: «انیمیشن کوتاه نیز تأثیر فرهنگی و زیستی عمیقی بر مخاطب، جشنوارهها و جامعه دارد. زمانی، فیلم کوتاه مسیری بود برای رسیدن به فیلم بلند، اما امروز الزاماً اینگونه نیست. با این حال، انیمیشن کوتاه همچنان پایههای صنعت انیمیشن را محکم میکند. نباید فراموش کنیم که موفقیتهای اولیه ما در انیمیشن کوتاه، زمینهساز رسیدن به یک صنعت جدی انیمیشن شد. با وجود تمام کاستیها، ایران امروز جزو ۱۰، ۱۵ یا ۲۰ کشور تولیدکننده انیمیشن سینمایی در جهان محسوب میشود و این دستاورد، تا حد زیادی مدیون انیمیشن کوتاه است. بنابراین، تداوم حمایتها—حتی اگر کاملاً تجاری نباشند—ضروری است، چراکه اثرات فرهنگی و اجتماعی قابل توجهی بر جامعه میگذارند.»
او با اشاره به سرمایهگذاری محدودی دولتی تاکید کرد: «سرمایهگذاری نسبتاً محدودی که دولت در حوزه انیمیشن کوتاه انجام میدهد هم در همین چارچوب قابل تحلیل است. این سرمایهگذاری در برابر خروجیهایی که ایجاد میکند، رقم بالایی نیست اما نتایج ارزشمندی به همراه دارد. یکی از این نتایج، دیده شدن نام ایران در جشنوارههای بینالمللی است. برای مثال، فیلم «سمپاشی» بیش از ۲۲۰ بار با پرچم ایران در جشنوارهها حضور داشته و جوایز متعددی دریافت کرده است. این سطح از افتخارآفرینی، دستاورد کوچکی نیست و معمولاً تنها در حوزههایی مانند ورزش قهرمانی شاهد آن هستیم.»
این کارگردان با تاکید بر اینکه موفق نبودن در هرپیچینگی به منزله پایان کار برای یک فیلمساز انیمیشن نیست، گفت: « معتقدم حتی اگر یک فیلمساز در پیچینگ شکست بخورد—چه در پیچینگ آنلاین، چه جشنوارهای یا هر شکل دیگر—این اتفاق نباید بهعنوان پایان راه تلقی شود. به نظر من، پروژه مثل یک رودخانه است؛ هرقدر هم سنگ جلوی راهش بگذارند، بالاخره مسیر خودش را پیدا میکند. اگر در سرنوشت یک پروژه ساخته شدن باشد، به هر شکل ساخته خواهد شد. ممکن است شما در یک پیچینگ رد شوید، اما بهطور کاملاً اتفاقی، در جایی دیگر، فرد یا نهادی پروژه شما را ببیند و مسیر تازهای باز شود. من خودم تجربههای عجیب زیادی داشتهام؛ پروژههایی که در جایی رد شدهاند، اما سالها بعد، با تغییر مدیریت، همان پروژهها در همان نهاد پذیرفته شده و حتی به قرارداد منجر شدهاند. بنابراین، چه بهعنوان داور و چه بهعنوان ارائهدهنده پروژه، پیچینگ مهم است، اما هرگز انتهای راه نیست. حتی اگر به نتیجه نرسد، پروژه راه خودش را پیدا میکند و اگر در سرشتش ساخته شدن باشد، ساخته خواهد شد.»
